Van receptioniste tot algemeen directeur: negen jaar rust, chaos en gemeenschapszin bij The Hoxton in Shoreditch met Cecilia Horner
Cecilia werkt al negen jaar bij The Hoxton. Ze begon als receptioniste en werkte zich op tot algemeen directeur van The Hoxton, Shoreditch, onze allereerste Hox. We spraken met haar (en haar hond, Elliot) in de lobby over haar carrière, chaos, gemeenschap en waarom ze nooit is weggegaan.
Je werkt nu al bijna negen jaar bij The Hoxton, maar je bent niet meteen als algemeen directeur begonnen. Kun je ons iets vertellen over je loopbaan?
Ik ben begonnen als receptioniste – dat was mijn allereerste functie hier. Van daaruit ben ik doorgestroomd naar een leidinggevende functie, waarna ik achtereenvolgens assistent-manager gastenservice, manager gastenservice, front office-manager en directeur kamerservice ben geworden. Ik heb bij onze andere vestigingen in Londen, in Southwark en Holborn, gewerkt, voordat ik ongeveer twee jaar geleden weer terugkwam in Shoreditch als algemeen directeur.
Herinner je je je eerste week bij de receptie nog?
Eerlijk gezegd is het werk van die eerste week een beetje een waas! Maar wat ik me nog heel goed herinner, zijn mijn sollicitatiegesprekken. Ik solliciteerde bij heel wat hotels tegelijk, maar hier vonden de gesprekken plaats in de lobby, en ik weet nog dat toen ik binnenkwam voor het tweede gesprek, er gewoon iets klikte. Het voelde heel anders. Ik had meteen het gevoel dat ik er thuishoorde.
Wat is volgens jou iets wat elke Hox GM zou moeten meemaken voordat hij of zij deze functie op zich neemt?
Elke GM moet wel eens een dag meemaken waarop werkelijk alles misgaat en het een complete chaos is. Als je dan toch kalm kunt blijven, ben je waarschijnlijk de juiste persoon voor deze functie.
“Het is alsof je even diep ademhaalt zodra je door de deuren van The Lobby binnenkomt. Een kleine oase, ver weg van de drukte van Great Eastern Street.”
Je brengt veel tijd door in deze lobby. Wat valt je als eerste op als je er ’s ochtends doorheen loopt?
Het eerste wat me opvalt, is waarschijnlijk hoe rustig het hier altijd aanvoelt. Buiten is het nogal hectisch, met al dat verkeer, het Londense leven, alles wat er gaande is. Hierbinnen is het druk; het is druk met gasten, het is druk met personeel, er is altijd wel iets te doen – maar toch heerst er een soort rustige energie. Daar denk ik altijd aan als ik hier aankom.
Het is alsof je even diep ademhaalt zodra je door de deuren van The Lobby binnenkomt. Een kleine oase, ver weg van de drukte van Great Eastern Street.
Wat vind je het leukste aan de lobby zoals die er nu uitziet?
Wat ik het leukst vind, zijn dit soort gezellige hoekjes — de open haarden. Ik denk dat dat geldt voor alle lobby’s van Hoxton: die kleine hoekjes en verborgen plekjes. Je gaat gewoon zitten, zakt weg in een bank, drinkt een glas wijn en kijkt hoe de wereld aan je voorbijgaat. Dat is absoluut mijn favoriet.
“Ik heb letterlijk gezien hoe mensen vlak voor de receptiebalie elkaars haarextensies eruit trokken!”
Shoreditch is de oorspronkelijke buurt van The Hoxton, en je hebt hier veel tijd doorgebracht. Wat zijn je favoriete plekjes in de buurt, en waar ga je heen tijdens je lunchpauze?
Ik ben dol op deze buurt! Omdat ik in Shoreditch werkte en daarna een tijdje in onze andere hotels in Southwark en Holborn heb gewerkt, duurde het een paar jaar voordat ik terugkwam en hier weer rondhing. Het is dus heel leuk geweest om terug te komen en alle nieuwe plekken te ontdekken, maar ook de plekken die er nog steeds zijn.
Mijn favoriete plekken — ik ben dol op Dumbo. Ze maken de lekkerste vegetarische burger die ik ooit heb gegeten. Ik ben dol op Labour and Wait als je op zoek bent naar kleine woonaccessoires voor je huis. En ik ben dol op The Photobook Café voor een kopje koffie of een drankje na het werk. En dat ligt ook nog eens om de hoek bij ons.
Wat was voor jou tijdens je verblijf hier het moment waarvan je echt zou zeggen: „Dat had je zelf moeten meemaken“?
Negen jaar geleden was Shoreditch een heel andere wereld, vooral het nachtleven. Het leek wel een beetje op het Wilde Westen! Ik heb letterlijk gezien hoe mensen elkaar vlak voor de receptiebalie de haarextensies uit het haar trokken.
Als je in een hotel werkt, zie je werkelijk alles (veel daarvan moet ik mee mijn graf in nemen…). We zien ook vaak dat er eerste afspraakjes voor onze ogen plaatsvinden. Vóór onze recente renovatie stonden er een paar stoelen vlak voor de receptie. Achter de balie word je een beetje onzichtbaar, en ik denk niet dat mensen zich helemaal realiseerden dat we elke ongemakkelijke, lieve of grappige interactie konden horen en zien.
Wat is het vreemdste verzoek van een gast dat je hier ooit hebt meegemaakt?
Het allervreemdste was een gast die vroeg of hij een levende geit mee mocht nemen naar een evenement in het Apartment [de vergader- en evenementenruimte van het hotel]. We krijgen ook wel eens grappige kleine uitdagingen van gasten die willen testen of we hun opmerkingen bij de boeking echt lezen, zoals het verzoek om een afgedrukte foto van Leonardo DiCaprio in hun kamer te plaatsen. Als we dat kunnen regelen, doen we dat altijd!
Welke zin heb je zeker al 10.000 keer gezegd?
Ik zou willen dat ik een eigenzinnig, glamoureus antwoord had, maar realistisch gezien is het: de weg naar het toilet wijzen! Daarna volgt de klassieker op het gebied van gastvrijheid: „Waarmee kan ik u helpen?“
Wat is een minder glamoureus aspect van het werk als algemeen directeur waar niemand je echt voor waarschuwt?
Ik zou heel graag willen dat iemand me eens vertelde wat er nu precies zo glamoureus is aan het werk van een GM, om eerlijk te zijn! Het ziet er misschien glamoureuzer uit dan het in werkelijkheid is. Het bestaat vooral uit het dagelijks zorgen voor je team en je gasten. Maar op zijn eigen manier is dat ook wel glamoureus, denk ik. Omring jezelf met leuke mensen en kleur al je spreadsheets roze in, dan ben je klaar voor succes.
En wat is het leukste ervan?
Het mooiste aan de functie van GM is zonder twijfel dat je hier gewoon kunt zijn en er deel van uit kunt maken. Je bepaalt zelf in hoeverre je invloed wilt uitoefenen, maar je kunt echt invloed uitoefenen op de ervaring die gasten beleven, en op hoe je teams zich voelen. Zelfs nadat je bent vertrokken, kun je voelen dat je een verschil hebt gemaakt en dat je iets hebt gecreëerd.
Als je één dag van baan zou mogen wisselen met iemand binnen het bedrijf, wie zou dat dan zijn?
Als ik maar één dag van rol zou kunnen wisselen, zou ik iets willen doen dat het tegenovergestelde is van wat ik nu doe. Ik zou van rol willen wisselen met iemand van het ontwikkelingsteam. Ik breng mijn dagen door met de dagelijkse gang van zaken in het hotel, dus ik denk dat het fascinerend zou zijn om terug te gaan naar het allereerste begin, naar het moment waarop een nieuw hotel nog slechts een idee is dat tot stand komt.
Wat is volgens jou het leukste aspect van werken bij The Hoxton in het algemeen?
Wat ik het leukste vind aan mijn werk bij The Hoxton is gewoon onze bedrijfscultuur en de manier waarop we naar mensen kijken. Voordat ik hier kwam werken, wisselde ik elke zes maanden tot een jaar van baan; ik ben van nature nogal onrustig. WToen ik hier begon, was het plan om slechts zes maanden te blijven. Dat heb ik letterlijk gezegd: „Ik ga een paar maanden bij de receptie werken voordat ik op zoek ga naar andere banen”. En toen werd ik gewoon helemaal verliefd op het merk. Het gaat er echt om dat we mensen op de eerste plaats zetten, dat is voor mij cruciaal. En daarom ben ik hier uiteindelijk al negen jaar. Van zes maanden naar negen jaar, dat was echt niet de bedoeling. Ik zou ook maar voor één maand naar Londen verhuizen, en nu is het al elf jaar. Dus geloof duidelijk niets van wat ik zeg, dat is de samenvatting ervan.
Vertel ons eens iets over de fotocabine; die is inmiddels een echte klassieker geworden. Waarom trekt die volgens jou nog steeds zo’n grote menigte?
Mensen zijn dol op die old-school-sfeer. Je kunt prima foto’s maken met je telefoon, maar dit heeft toch iets speciaals. Ik was niet zo lang geleden in Hoxton in Amsterdam en de rij voor de fotocabine liep echt tot op straat. Ik dacht: waar staat iedereen in de rij voor? En het bleek de fotocabine te zijn.
Omdat het een heus ontwikkelingsproces is, duurt het een paar minuten voordat de foto’s klaar zijn, en soms hebben mensen net iets te veel gedronken en vergeten ze het, of lopen ze gewoon weg. Daardoor blijven er altijd heel veel willekeurige foto’s achter van mensen die zomaar bij de fotocabine zijn achtergebleven.
We hebben zeker ook een aantal prachtige verhalen gehoord. Ik heb toevallig een stel ontmoet in een pub vlak bij waar ik woon, en ze vertelden me dat ze bij The Hoxton Shoreditch waren geweest. Ze hadden hier een van hun eerste afspraakjes gehad, een foto gemaakt in de fotocabine, zijn vervolgens getrouwd en hebben hier de nacht van hun bruiloft doorgebracht. Dus daar hebben ze ook nog een foto van. En nu hebben ze ook nog een klein baby'tje. Ze hoeven haar alleen maar mee te nemen en nog een foto te maken… zo is de cirkel rond. Iemand heeft zijn of haar baby zelfs naar The Hoxton vernoemd. We hebben zeker een speciale betekenis in het leven van mensen.
En tot slot: de restaurants. Waar neem je mensen mee naartoe als ze op bezoek komen?
Toen we onlangs Hox Shoreditch hebben gerenoveerd, hebben we beneden ook ons nieuwe restaurant geopend, Bambini . Het is een Italiaans restaurant waar je de hele dag door kunt eten. Mijn favoriete gerecht daar is zonder twijfel het ontbijt, want we serveren een klassiek ontbijt, maar dan met een Italiaanse twist. Je kunt er bijvoorbeeld Eggs Benedict eten, maar dan op Italiaanse focaccia. Dat is echt heel erg lekker.
Als ik zin heb in een romantisch etentje, of als ik met een paar vrienden iets ga drinken, ga ik heel graag naar boven, naar Llama Inn . We hebben daar een ‘Sour Hour’ met Pisco Sour; het is dodelijk, maar wel heel, heel lekker. Het eten boven is ongelooflijk. Prachtig uitzicht. Het is een heel fijne, verborgen plek in Shoreditch. Ik denk dat je bij een dakterras soms meteen aan de zomer denkt, maar het is ook in deze tijd van het jaar heel fijn en gezellig om daarheen te gaan, omdat je midden in de skyline van Shoreditch zit en ’s avonds alle stadslichten ziet fonkelen. Een geweldige plek voor de winter.”
The Hoxton in Shoreditch bestaat nu al 20 jaar. Hoe denk je dat de lobby er over nog eens 20 jaar uit zal zien?
Hoezeer de technologie ook vooruitgaat of hoezeer de horeca ook verandert, ik ben ervan overtuigd dat deze lobby altijd hetzelfde zal blijven. Het zal altijd aanvoelen als een tweede thuis en een creatieve ruimte voor de gemeenschap. Zelfs als de robots ons uiteindelijk komen halen, zullen mensen nog steeds behoefte hebben aan een gezellige lobby om vrienden te ontmoeten, te werken, op een eerste date te gaan en van een heerlijke kop koffie te genieten.
Toen ons interview ten einde liep, verscheen er een teamlid bij de open haard, met een doos bloemen en een handgeschreven briefje. Cecilia maakte het open, zichtbaar verrast:
“Cecilia — bedankt dat je negen jaar lang de allerbeste bent geweest. Geniet alsjeblieft van een verblijf in een Hox naar keuze.”
Ze lachte, ontroerd. “Dat had ik echt niet zien aankomen.” Toen haar werd gevraagd welke accommodatie ze zou kiezen, keek ze uit over de grijze Londense novemberlucht en zei: “Ik weet meteen waar ik heen ga. The Hoxton, Barcelona.”
Verwant Verhalen
Plan je een evenement of boek je voor een groep?
Vul het onderstaande formulier in en we nemen zo snel mogelijk contact met je op!
Wil je een groepsverblijf boeken?
Deel details over de groep en we nemen zo snel mogelijk contact met je op!